zadzwoń do nas tel: 228531272

Od kiedy Marihuana jest uznana za medyczną roślinę leczniczą

Historia medycznej marihuany

Większość starożytnych kultur wykorzystywała  i dokumentowała zastosowanie terapeutyczne marihuany, co pozwala nam prześledzić 6000-letnią historię medycznej marihuany.

To, czy marihuana powinna być stosowana w opiece zdrowotnej, było przedmiotem wielu dyskusji i badań w ciągu ostatnich kilku dekad. Jednak dobrze udokumentowana historia tej rośliny przypomina nam, że lekarze używali jej z powodzeniem i szeroko na przestrzeni sześciu tysiącleci.

Już Pen Ts’ao Ching, najstarsza na świecie farmakopea (2700 rok pne), zawiera zapisy dotyczące stosowania konopi indyjskich w leczeniu ponad 100 różnych dolegliwości?

Zachodnie społeczeństwa utrzymywały tę tradycję medyczną do XX wieku, kiedy byliśmy świadkami fali regulacji dotyczących używania marihuany. Jej kulminacją okazała się być amerykańska ustawa podatkowa dotycząca marihuany, przyjęta w 1937 roku. Od tego momentu, w zasadzie każdy rodzaj używania konopi indyjskich, stał się przestępstwem federalnym. Wkrótce potem Kanada wprowadziła zakaz, który trwał 1185 lat.

Aby lepiej zrozumieć konopie indyjskie i ich zastosowania medyczne, zagłębmy się w historię używania marihuany.

Chiny

Tysiące lat temu konopie były jedną z najczęstszych upraw rolnych. Ludzie zbierali je na bogaty w białko olej, nasiona i włókna, które były używane do wyrobu ubrań, papieru i liny. Niektóre starożytne kultury, w tym Chiny, uprawiały konopie głównie na żywność. Ale minęło sporo czasu, zanim ludzie zdali sobie sprawę, iż pewne odmiany konopi nadają się również do celów leczniczych.

Według dowodów historycznych Chiny były pierwszą kulturą, która używała konopi indyjskich do łagodzenia bólu i leczenia różnych schorzeń. Jednak nawet wtedy (około 4000 lat pne) lekarze ostrzegali swoich pacjentów, aby nie używali rośliny w nadmierny sposób, ponieważ mogą w końcu „zobaczyć demony”.

Legenda głosi, że jeden z wielkich przywódców starożytnego świata, cesarz Shen Neng, przepisywał herbatę z marihuany, aby pomóc w leczeniu takich schorzeń jak ból reumatyczny, dna moczanowa i malaria.

Indie

Chociaż istnieje bardzo niewiele informacji na temat medycznego zastosowania marihuany w Egipcie, Papirus Ebersa zawiera notatki o marihuanie, stosowanej w leczeniu stanów zapalnych. Co więcej, mówi się, że Egipcjanie używali również konopi indyjskich w celu leczenia jaskry.

Około 450 roku pne, marihuana pojawiła się po raz pierwszy na brzegach Morza Śródziemnego. Herodot był jednym z pierwszych Greków, który napisał o psychotropowych efektach wywoływanych jej zażywaniem.

Według niego konopie były ppalone podczas ceremonii pogrzebowych Scytów, aby wywołać stany euforii. Ponadto starożytni Grecy sami leczyli stany zapalne i obrzęki za pomocą konopi indyjskich.

Słynny lekarz rzymskiej armii, Dioscorides, przedstawił swój wgląd w konopie indyjskie w najważniejszym podręczniku medycznym na następne 1500 lat, De Materia Medica (On Medical Matters). Udokumentował w nim, w jaki sposób marihuana może być stosowana w leczeniu bólów zęba i ucha.

Ponadto odnotowano, że rzymskie kobiety stosowały marihuanę, aby zmniejszyć bóle porodowe.

Zanim przejdziemy do używania konopi indyjskich w średniowieczu, warto wspomnieć o jeszcze jednym odkryciu, które znów pochodzi z Chin. Mianowicie około roku 200 ne słynny chiński chirurg Hua T’o, po raz pierwszy zastosował u pacjenta marihuanę, jako środek znieczulający podczas operacji. Praktykował to zastosowanie ,z powodzeniem u kolejnych chorych.

Zasadniczo mielił roślinę, aż zmieniła się w proszek i mieszał ją z czerwonym winem. Co ciekawe, chińskie słowo określające znieczulenie to mázui, co dosłownie oznacza „zatrucie konopiami indyjskimi”.

Inne kultury

Chociaż istnieje bardzo niewiele informacji na temat medycznego zastosowania marihuany w Egipcie, Papirus Ebersa zawiera notatki o marihuanie, stosowanej w leczeniu stanów zapalnych. Co więcej, mówi się, że Egipcjanie używali również konopi indyjskich w celu leczenia jaskry.

Około 450 roku pne, marihuana pojawiła się po raz pierwszy na brzegach Morza Śródziemnego. Herodot był jednym z pierwszych Greków, który napisał o psychotropowych efektach wywoływanych jej zażywaniem.

Według niego konopie były ppalone podczas ceremonii pogrzebowych Scytów, aby wywołać stany euforii. Ponadto starożytni Grecy sami leczyli stany zapalne i obrzęki za pomocą konopi indyjskich.

Słynny lekarz rzymskiej armii, Dioscorides, przedstawił swój wgląd w konopie indyjskie w najważniejszym podręczniku medycznym na następne 1500 lat, De Materia Medica (On Medical Matters). Udokumentował w nim, w jaki sposób marihuana może być stosowana w leczeniu bólów zęba i ucha.

Ponadto odnotowano, że rzymskie kobiety stosowały marihuanę, aby zmniejszyć bóle porodowe.

Zanim przejdziemy do używania konopi indyjskich w średniowieczu, warto wspomnieć o jeszcze jednym odkryciu, które znów pochodzi z Chin. Mianowicie około roku 200 ne słynny chiński chirurg Hua T’o, po raz pierwszy zastosował u pacjenta marihuanę, jako środek znieczulający podczas operacji. Praktykował to zastosowanie ,z powodzeniem u kolejnych chorych.

Zasadniczo mielił roślinę, aż zmieniła się w proszek i mieszał ją z czerwonym winem. Co ciekawe, chińskie słowo określające znieczulenie to mázui, co dosłownie oznacza „zatrucie konopiami indyjskimi”.

Średniowiecze

Powszechnie wiadomo, że Avicenna (980–1037 ne), odnoszący sukcesy perski lekarz, był jednym z najbardziej wpływowych pisarzy medycznych średniowiecza. Streścił całą wiedzę medyczną w swojej książce Avicenna’s Canon of Medicine. Dokumenty pokazują, że jego książka była intensywnie studiowana od XIII do XIX wieku, co miało trwały wpływ na zachodnią medycynę.

Według Avicenny marihuana jest jednym z najskuteczniejszych leków w leczeniu obrzęku, dny moczanowej, bólów głowy i ciężkich ran.

W średniowieczu marihuana była niezwykle popularnym narkotykiem na Bliskim Wschodzie. Co ciekawe, w medycynie arabskiej stosowana była  w celu leczenia padaczki. Zarówno uczeni medyczni al-Mayusi (lata 900-1000 ne), jak i al-Badri (1464 rok ne) pisali o konopiach, używanych w leczeniu tego zaburzenia neurologicznego.

W 1300 roku marihuana pojawiła się u wybrzeży Afryki Wschodniej po tym, jak arabscy ​​kupcy sprowadzili ją z Indii. W Afryce była stosowana w leczeniu astmy, gorączki, malarii i czerwonki.

Współczesna historia medycznej marihuany

Hiszpańscy konkwistadorzy z XVI wieku przywieźli konopie indyjskie do obu Ameryk. Jednak podczas kolonizacji Ameryki Północnej sprowadzano konopie wyłącznie do produkcji ubrań i papieru. Dopiero ponad 200 lat później zostały tam odkryte zastosowania terapeutyczne konopi.

Jedna z najstarszych książek o zdrowiu psychicznym zatytułowana The Anatomy of Melancholy, napisana przez angielskiego duchownego Roberta Burtona w 1612 roku, wymienia marihuanę jako potencjalne lekarstwo na depresję.

Prawdziwy przełom, jeśli chodzi o zastosowania medycznej marihuany na zachodzie, nastąpił pod koniec XVIII wieku. W tym czasie niektóre czasopisma medyczne w Ameryce zaczęły pisać o leczeniu stanów zapalnych skóry, innych problemów zdrowotnych za pomocą konopi.

Jednak szczególnie istotną osobą odpowiedzialną za promocję zastosowań medycznych marihuany był William O’Shaughnessy, irlandzki lekarz, który opowiadał się za używaniem konopi indyjskich w leczeniu reumatyzmu i nudności zarówno w Anglii, jak i Ameryce.

O’Shaughnessy zetknął się z konopiami indyjskimi, pracując jako lekarz dla British East India Company w Indiach. Przeprowadzał testy na zwierzętach, aby ustalić, czy lek jest toksyczny.

Wkrótce po tym, gdy odkrył, że konopie są bezpieczne w stosowaniu, zaczął przepisywać je swoim pacjentom, co przyniosło mu spory sukces. Jedno z jego największych osiągnięć było skuteczne łagodzenie skurczów mięśni, wywołanych przez wściekliznę i tężec.

Ponoć królowa Wiktoria stosowała konopie indyjskie w postaci nalewki (wyciąg z konopi indyjskich w alkoholu) w celu leczenia jej bolesnego miesiączkowania (skurcze menstruacyjne) oraz migren.

W XIX wieku marihuana stała się głównym nurtem medycyny na zachodzie. Apteki sprzedawały leki na bazie marihuany, takie jak „Jednodniowe lekarstwo na kaszel” i „Lekarstwo Piso”. Opublikowano ponad 100 artykułów na temat terapeutycznych zastosowań marihuany.

Sajous’s Analytic Cyclopedia of Practical Medicine opublikowany w 1924 roku, podsumował główne zastosowania medyczne konopi indyjskich. Według nich marihuana była skutecznym lekarstwem na stany zapalne, migreny i kaszel, a także choroby takie jak wścieklizna, tężec i rzeżączka.

Upadek marihuany medycznej

Po osiągnięciu szczytu popularności stosowania konopi w medycynie, pod koniec XIX wieku spadła ona znacząco z powodu kilku czynników. Po pierwsze, wynalezienie szczepionek przeciw takim stanom, jak na przykład tężec, wcześniej leczonych konopiami indyjskimi, spowodował, że lek stał się zbędny. Następnie rozwój syntetycznych środków przeciwbólowych, takich jak aspiryna, jeszcze bardziej zmniejszył zapotrzebowanie na konopie indyjskie.

W 1937 roku, w Stanach Zjednoczonych, wprowadzona została ustawa podatkowa dotyczącą marihuany, która praktycznie całkowicie wyeliminowała stosowanie konopi do celów leczniczych. Wkrótce potem, w 1941 roku konopie indyjskie zostały usunięte z amerykańskiej farmakopei.

Powrót do zastosowań konopi w medycynie zajął aż trzydzieści lat, co związane było między innymi z ogromnym wzrostem rekreacyjnego używania marihuany na początku lat siedemdziesiątych XX wieku. Zjawisko to przyniosło wielką niesławę tej niezwykłej roślinie leczniczej.

Pięćdziesiąt lat później legalizacja marihuany medycznej na kontynencie amerykańskim jest wystarczającym dowodem na to, iż korzyści zdrowotne wynikające z jej stosowania są niepodważalne.

Chociaż potencjał medyczny rośliny nie został jeszcze wystarczająco zbadany, pomógł wielu pacjentom w sytuacjach, w których zawodzi tradycyjna medycyna.

Dodaj komentarz

Zamknij Menu
×
×

Koszyk